Geboorte Lianne

| Verder >

Lianne Mulder
6 augustus 2019 18:33 | 3340 gram | 52 cm | UMCG Groningen

 

Welkom lief meisje

“We willen je de zon laten voelen.
Laten horen hoe een vogel fluit.
Hoe de zee je kan verkoelen
en hoe heerlijk het bos ruikt.”

Geschreven door: Ricardo Mulder (papa)

Het begin:

Begin december kwam het heugelijke nieuws. Esther was in verwachting! De voorbereidingen konden getroffen worden. Ik was zelf overdondert door het nieuws. Esther zou stoppen met de pil. Het lichaam zou nog iets moeten “ontgiften”. Waarschijnlijk zou dat minimaal 3 maanden in beslag nemen. Ik had dus voor mijzelf een iets andere planning in mijn hoofd. Mijn reactie richting Esther was dus ook niet gelijk laaiend enthousiast. We zouden nog 3 weken met onze camper naar Spanje gaan. Achteraf uiteraard een rare en domme reactie, waar je als je erop terug kijkt, heel veel spijt van hebt.
Daarnaast slaat de twijfel en angst gelijk toe…. Papa zijn, kan ik dat wel! Heb je er überhaupt tijd voor…. werk, hobby, vrije tijd en kan het financieel?? Waarschijnlijk iets man eigen om gelijk de praktische kant van het “probleem” op te willen lossen.

Rond kerst hebben wij het de beide opa’s en oma’s verteld. Iedereen was superblij. Mijn ouders het derde kleinkind en de ouders van Esther voor het eerst opa en oma. Wat een vreugde!

De eerste echo:

Onze eerste echo was op 17 januari 2019. Esther was toen ongeveer 9 weken zwanger. Spannend! Wat mooi om te zien een heel klein nog niet ontwikkeld “kikkervisje”. Dat zou 30 weken later onze dochter worden. Thuis moest ook het een en ander gebeuren. Een kinderkamer….. Ja hoe gaan we dat doen? Samen hebben wij besloten om de geplande verbouwing van de zolder toch iets eerder uit te gaan voeren dan gepland.

De 12 weken “pret” echo:

Mijn schoonzusje kwam via Facebook bij Mia Stella. Angeliek Visser was met een “onderzoek” bezig of je bij een 12 weken echo al kunt bepalen wat de sekse van de baby zou worden. 4 week later zou dan bij de 16 weken echo blijken of zij het wel dan niet goed gezien had. Het “kikkervisje” was alweer een stukje gegroeid. Angeliek moest wat moeite doen om een duidelijke echo te maken, maar kwam tot de voorlopige conclusie dat het een meisje zou worden.

De 16 weken “pret” echo:

Vier weken later stonden we weer bij Angeliek voor de deur voor de 16 weken echo. Zou het nog steeds een meisje zijn, of wellicht toch een jongetje. Angeliek bleef bij haar conclusie… EEN MEISJE!

De 20 weken echo:

De echo’s volgden elkaar snel op. Mooi om het “kikkervisje” te zien groeien. Zowel ik als Esther gingen vol goede moed richting het Martiniziekenhuis zaterdag 23 maart (handig hoef je geen vrij te nemen). De echo zou gedaan worden bij Vita. Dolenthousiast om te kunnen zien hoe het minimensje gegroeid was. De klap kwam vrij snel toen de echo toch enkele zaken aan het licht bracht. Er zat verschil in de kamers van het hart en de rechternier leek niet goed ontwikkeld. Weg roze wolk! Het zou een weekend worden vol stress en onzekerheid. Na het weekend was het pas mogelijk om bij het UMCG nader onderzoek te doen. Gelukkig werden wij maandag vroeg in de ochtend gebeld en konden dinsdag terecht bij het UMCG om een echo te maken en deze nader te bekijken.

Dinsdag 26 maart (Gynaecoloog):

Om 13:00 moesten wij bij het UMCG zijn. De gynaecoloog nam samen met ons door wat er wellicht op de echo te zien was. Er werd weer een echo gemaakt en de nodige metingen gedaan. De nier was inderdaad een cystenier. Ook het leek het zo dat de linker en rechter hartkamer verschilden qua grote. De gynaecoloog heeft ons de nodige uitleg gegeven over de cystenier.

Naar alle waarschijnlijkheid zal deze zich niet verder ontwikkelen en zal daarom ook geen functie hebben. De andere nier zag er prima uit en deed zijn werk goed. Voor het hart werd een tweede echo ingepland waarbij de kinder-cardioloog ook mee zou kijken. Na een weekend vol spanning waren we toch enigszins gerustgesteld.

Vrijdag 29 maart (Cardioloog):

Na aanleiding van de echo dinsdag moesten wij terug komen voor een tweede echo samen met de kinder-cardioloog. De gynaecoloog begon weer met een echo en vatte alles nogmaals samen. Ze probeerde het hart zo goed mogelijk op het scherm te krijgen. De kinder-cardioloog werd gebeld en samen hebben we de beelden bekeken. De linkerboezem was inderdaad iets kleiner dan de rechterboezem. De waarden vielen nog boven de ondergrens. Wel zag de cardioloog dat de aorta boven het hart vrij tenger was (mogelijk een coarctatio aorae). Dit zou nauwlettend in de gaten gehouden moeten worden na de geboorte om te kijken of het hele lichaam na het sluiten van de ductus wel bloed zou blijven ontvangen. Het voorstel was om bij 30 weken weer een echo te maken en dan te kijken hoe alles verder gegroeid zou zijn. Er werd ons verzekerd dat zolang Lianne in de buik zou zitten de bloedtoevoer geen probleem zou zijn.

Deels waren wij gerustgesteld. Op dit moment geen reden van paniek. Lianne zit veilig waar ze nu is. Er werd ons wel duidelijk gemaakt dat de bevalling in het UMCG zou plaats gaan vinden. Men zou dan na de geboorte Lianne goed in de gaten kunnen houden.

Esther en ik konden ons leventje weer enigszins oppakken. De babykamer werd in gereedheid gebracht, zaken als kraamzorg, cursus “Samen Bevallen” werden in orde gebracht. Ook stond er in mei nog een heerlijke week op Texel op het programma. Zowel ik als Esther hadden ons er op het moment bij neergelegd. We zien wel wat er na de geboorte gaat gebeuren. Ons daar nu druk over maken zou veel stress opleveren en dat zou niet goed zijn voor Lianne in de buik.

De 30 weken echo:

Op vrijdag 14 juni was de 30 weken echo. Iets later dan gepland ivm onze vakantie en de agenda van het UMCG. Zou alles nu meegegroeid zijn? Een grote vraag die ons beide uiteraard wel bezighield. Er werd weer een echo gemaakt en ook nu was er wel iets te zien, echter niet duidelijk genoeg om tot een conclusie te komen. Een echo van Lianne na de geboorte zou uitsluitsel moeten geven. Esther zou niet ingeleid hoeven worden en de bevalling zou op de natuurlijke manier plaats mogen vinden in het UMCG. Een pak van ons hart.  Nu afwachten wanneer Lianne zich zou gaan melden. In tussentijd hebben wij nog een rondleiding op de kraamafdeling van het UMCG gehad en een gesprek met een van de verpleegkundigen. Fijn om te weten waar je terecht komt als het zover is uiteindelijk.

Cursus samen bevallen:

Om toch enigszins voorbereid te zijn op de bevalling, leek het Esther een goed idee om de cursus “Samen bevallen” te gaan doen. Achteraf zeker geen spijt van gehad. Je bent voorbereid op wat gaat komen en komt niet zonder meer voor verrassingen te staan. Marion heeft in 4 avonden alles vertelt wat er maar vertelt kon worden. Daarnaast is het ook fijn om met andere stellen te kunnen sparren. Hoe kijken andere mensen er tegenaan. Heel leerzaam en zeker ook aan te bevelen!

Vier bijeenkomsten van 2 uur: de korte zwangerschapscursus, flink tempo, ‘hands-on’, kleine groepen, speciaal voor mensen met een volle agenda.

De minicursus Samen Bevallen is zeer geschikt voor druk bezette stellen. In vier bijeenkomsten van 2 uur worden jullie samen geïnformeerd over de natuurlijk verlopende thuisbevalling en de bevalling onder begeleiding van de verloskundige/ gynaecoloog van het ziekenhuis.

Tijdens deze korte zwangerschapscursus is er aandacht voor: het begin van de bevalling, de ontsluitingsfase, omgaan met pijn, de persfase, mogelijke ingrepen en natuurlijk voor ademhalingsoefeningen. De partner krijgt adviezen en tips om zijn of haar vrouw tijdens de bevalling goed te kunnen begeleiden en steunen.

https://www.samenbevallen.nl/

De geboorte:

Op 06:45 op 6 augustus werd ik wakker van Esther. Het bed was nat… De vliezen zijn gebroken? Wij hadden voor die ochtend al een afspraak staan in het UMCG voor controle. Vanwege de vakantie ben ik zelf eerst nog naar het werk gegaan om de deuren te openen. Esther had in tussentijds het UMCG gebeld en we mochten komen zodra het ons uitkwam. Rond 09:45 lag Esther aan de CTG. Er was nog geen sprake van echte weeën. De gynaecoloog heeft nog een echo gemaakt en zag dat er nog voldoende vruchtwater in de baarmoeder aanwezig was. Ze twijfelde op dat moment of het misschien niet gewoon urine was. Na een monster te hebben genomen, bleek het al snel duidelijk: VRUCHTWATER. Omdat de weeën nog achterwegen bleven mochten we eerst weer huiswaarts. Als de weeën niet binnen 24-uur zouden beginnen moesten wij ons de volgende dag om 7 uur in de ochtend melden en zou Esther alsnog ingeleid gaan worden.
Rond 13:00 waren we weer terug in Leek en was het tijd voor een broodje. Ik was druk aan het smeren, maar Esther had niet veel zin. Last van haar buik. “Zijn het weeën?” “Nee zijn geen weeën, doet alleen zeer en er zit geen “golfbeweging in”. De pijn werd heviger en heb uiteindelijk toch maar het UMCG gebeld.

Esther vond nog steeds dat het geen weeën waren. Toch zijn we in de auto gestapt. Een rit die normaal maximaal 30 minuten duurt, duurde nu een dik uur. File en de brug stond open. Esther heeft zelfs op het punt gestaan uit te stappen om te kunnen wiegelen tegen de auto. Wij waren rond 15:45 in het UMCG, net tijdens de wisseling van de diensten. Als er iets tegen zit, zit alles tegen blijkt wel weer. De pijn leek minder te zijn en Esther was helemaal in haar eigen wereld op de 2 euro rolstoel van het ziekenhuis. Om 16:30 konden we in een van de verloskamers. Esther werd weer aan het CTG gezet en er waren inderdaad weeën echter leken deze niet meer zo heftig als thuis. De verpleegkundige Bianca zette alles in alle rust verder klaar tot het moment dat Esther moest plassen. Er kwam een oerkreet uit het toilet en bleek dat de persweeën zich hadden ingezet. Alles hens aan dek en de puftechnieken moesten bij ons uit de kast gehaald worden. De verloskundige (Puck) werd opgehaald en Esther werd getoucheerd. Conclusie: Volledige ontsluiting! Esther moest persweeën eerst nog even opvangen want er zat nog een “randje”. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb Esther zoveel mogelijk proberen te ondersteunen en dat lukte goed. De verwachtte scheldpartijen e.d. bleven achterwege. De eerste perswee begon rond 17:45. Om 18:20 kon ik het eerste stukje hoofd zien. “Wat een bos haar!” Bij een van de laatste persweeën was het hoofdje eruit allen bleek de schouder vast te zitten. Zonder dat wij erover na konden denken werd Esther omgedraaid op haar handen en knieën en werd Lianne om 18:33 geboren.

De kamer had zich ondertussen gevuld met nog een verpleegkundigen, de zaalarts en de hoofdverpleging. Lianne werd op de borst van Esther gelegd. Wat een prachtig geluid als je de baby hoort huilen. Ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt. Daarna ben ik samen met Lianne, de verpleging en de zaalarts mee geweest om Lianne te checken. Alles bleek aanwezig en pak van mijn hart. Lianne mocht nog even bij Esther liggen. Na een knuffelmomentje ben ik samen met Lianne en de verpleging naar de IC gelopen.

Ondertussen moest Esther haar placenta nog “kwijt”. Omdat het schoudertje vast had gezeten, waren er toch drie hechtingen nodig. Als de schouder niet vast had gezeten, had Esther waarschijnlijk helemaal geen hechtingen nodige gehad. Uiteindelijk lukte het de zaalarts om de placenta te laten bevallen. Een bezoek aan de O.K. bleef dus achterwege. Samen zijn wij tot 22:30 op de IC gebleven om te genieten van ons kleine meisje.

| Verder >

 

%d bloggers liken dit: